त्याच्या भाळावरची जखम,
त्याचं प्राक्तन की तो !
ती ही होती वाहत अनंत युगे त्याचा नकोसा सहवास सोसत, त्याच्या अनादी प्राक्तना सम्
कैक तप तोही विव्हळत होता
पण नजाणे कधी त्याच्या घामानेही धरला होता त्याच्याच रक्ताचा दर्प.
त्याला तर केव्हाच सवय झाली होती भळभळत्या जीर्ण कपाळ मोक्षाची
अनादी काळापासून जगतोय तो,
अंगवळणी वेदना घेऊन आनंदाने
अन् शापित ती त्याचा चिरं जीव कण कण रोज शोषत
अभिषेक
